Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ. Αναπληρωτή Καθηγητή. Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ.
«[…] Στο πλαίσιο της σύγχρονης εκπαίδευσης, όπου δίνεται ξεχωριστή έμφαση σε δεξιότητες, αποδοτικότητα και μετρήσεις των αποτελεσμάτων, είναι απαραίτητο η Θρησκευτική Εκπαίδευση να υπενθυμίζει ότι ο θετικισμός δεν αρκεί για την κατανόηση της πραγματικότητας ούτε για την οικοδόμηση ενός βιώσιμου μέλλοντος. Υπάρχουν διαστάσεις της αλήθειας που διαφεύγουν και από τα τελειότερα συστήματα μέτρησης, όπως υπάρχουν και πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητες που δεν υπάγονται απαραίτητα στην επικράτεια της λογικής. Ασφαλώς και οι εκπαιδευτικοί στόχοι διατηρούν την αξία και σημασία τους, αλλά μόνο να χάσουμε θα έχουμε, αν εγκαταλείψουμε αιώνιες και πανανθρώπινες αλήθειες, όπως η δυναμική της αγάπης, η οποία «ουδέποτε εκπίπτει» (Α ́ Κορ. 13,8). Το να μάθει κανείς να αγαπά, να συγχωρεί, να εμπιστεύεται, να ελπίζει αποτελεί εξίσου ουσιαστική δεξιότητα ζωής. Σε μια κοινωνία που εκπαιδεύει στο «πώς να κάνεις», ή «πώς να έχεις», η Θρησκευτική Εκπαίδευση οικοδομεί το «πώς να είσαι».
Αναντίρρητα, η πρόκληση για τους/τις θεολόγους και τους/τις εκπαιδευτικούς είναι μεγάλη. Η Θρησκευτική Εκπαίδευση οφείλει να μιλά στη γλώσσα του σήμερα, χωρίς βέβαια να προδίδει την αιώνια αλήθεια της. Να είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη, παιδαγωγικά σύγχρονη και θεολογικά γνήσια. Να συνδέει την παράδοση με τη ζωή, το σχολείο με την Εκκλησία, την πίστη με τον πολιτισμό. Ο δάσκαλος των Θρησκευτικών δεν είναι απλώς μεταδότης γνώσεων, αλλά μάρτυρας νοήματος. Και αυτό συνιστά μαζί ευθύνη και προνόμιο. Σήμερα, στους καιρούς των μεγάλων τεχνολογικών εκπλήξεων, του μεσσιανισμού των εφαρμογών της τεχνητής νοημοσύνης, η ανθρωπιστική παιδεία καθίσταται τόσο απαραίτητη όσο αυτοκτονική δείχνει η περιθωριοποίησή της. Η καλλιέργεια των αρετών που θα λειτουργήσουν ως αντισώματα σε έναν τυποποιημένο «κόσμο των μηχανών» και η ανάδειξη των αξιών που θα διατηρήσουν τα βαθύτερα και ευγενέστερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά απέναντι στα μετανθρωπιστικά κηρύγματα αποτελούν τους πυλώνες της προσφοράς της ανθρωποκεντρικής παιδείας στις κοινωνίες μας. Στη λειτουργία αυτής της προσφοράς, το υπόβαθρο της υπόμνησης του Σπλαχνικού Θεανθρώπου, που συνοδοιπορεί με τον Πάσχοντα Άνθρωπο και δεν κουράζεται να τον στηρίζει, διατηρεί ακέραια την αξία της. Από κοντά, και το ήθος της διακονίας που φτάνει μέχρι τη θυσία, σαν «το κερί που χρειάζεται να λιώσει για να δουν τα σκοτάδια φως», κατά τον Ποιητή, λειτουργεί ως το φάρμακο για τις μεγάλες δόσεις απελπισίας που κυριεύουν την κοινωνία μας μπροστά στις αβεβαιότητες του αύριο. Σε μια εποχή όπου ο κόσμος ταλανίζεται από αλλεπάλληλους πολέμους, ατελεύτητη προσφυγιά, κοινωνικές ανισότητες και περιβαλλοντική κρίση, η Θρησκευτική Εκπαίδευση μπορεί να φωτίσει τον δρόμο προς μια οικολογία του προσώπου και της σχέσης. Μπορεί να καλλιεργήσει τον σεβασμό προς τη δημιουργία, να εμπνεύσει την ειρήνη, να διαμορφώσει δημιουργικές συνειδήσεις κοινωνικής ευθύνης. Ο/Η μαθητής/τρια που μαθαίνει να βλέπει τον κόσμο ως δώρο του Θεού, θα τον υπηρετήσει με σεβασμό και ευγνωμοσύνη».
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου